Szukasz sprzętu medycznego? Wypełnij darmowe zapytanie
Wypełnij darmowe zapytanie
MedicalOnline.pl wyszukuje najlepszych dostawców
i przesyła im Twoje zapytanie
Dostawcy przesyłają Ci oferty handlowe dotyczące zapytania
sprzęt medyczny
Wyślijzapytanie ofertowe

Modernizacja – plan na kilka lat

PM | 2009-01-12
Modernizacja – plan na kilka lat

<p>Szpital Ginekologiczno-Położniczy przy ul. Madalińskiego w Warszawie.</p>

Modernizacja – plan na kilka lat

<p>Szpital Ginekologiczno-Położniczy przy ul. Madalińskiego w Warszawie.</p>

Modernizacja – plan na kilka lat

<p>Szpital Ginekologiczno-Położniczy przy ul. Madalińskiego w Warszawie.</p>

Modernizacja – plan na kilka lat

<p>Koszta modernizacji i zakup&oacute;w</p>

Przygotowując plan modernizacji na najbliższe lata – arch. Artur Słabiak z Pracowni ARCHI+ POLSKA SP. Z O. O podkreślał, że Szpital, po 50 latach eksploatacji, mimo lokalnych remontów i modernizacji osiągnął stan nie nadający się do dalszej eksploatacji. „Poszczególne pomieszczenia nie spełniają wymagań technicznych i sanitarnych. Baza łóżkowa jest zagęszczona ponad wszelkie elementarne wymogi, sale chorych są pozbawione własnych łazienek. W wyniku kolejnych reorganizacji funkcjonowania Szpitala pomieszczenia służące celom diagnostyczno- zabiegowym wymieszane są z salami chorych i administracją wykluczając prawidłową eksploatację” – czytamy w dokumencie w koncepcji programowo-przestrzennej.

No i najważniejsze – za kilka lat szpital przestanie by placówką jednoprofilową - Szpital ginekologiczno – położniczy zmieni swój profil. Opieka medyczna profilaktyczna, lecznicza i rehabilitacyjna dotyczyć będzie kobiet od okresu pokwitania do późnej starości oraz dzieci od okresu noworodkowego do wieku młodzieńczego, a więc większości członków rodzin.

Program funkcjonalno - medyczny szpitala

Szpital Ginekologiczno-Położniczy im. Św. Rodziny jest dużym, jednoprofilowym szpitalem. Placówka ma cztery kondygnacje, kształt litery H, a całkowita powierzchnia to około 8.000 m2. Liczba łóżek w całym szpitalu to 122. Na działce znajduje się również parterowy budynek po pralni (w najbliższym czasie będzie rozebrany) oraz drugi budynek przeznaczony na potrzeby agregatów prądotwórczych (także trwają rozmowy ze STOEN, by przenieść owy budynek w inne miejsce – jak się okazuje z tym może być spory problem – STOEN chce to zrobić w 18 miesięcy, a szpital potrzebuje na to 6 miesięcy.)

Jeszcze parę lat temu szpital nie cieszył się dobrą sławą. - Niekorzystna opinia na temat Szpitala wśród mieszkanek Warszawy, mała liczba porodów i przyjęć ambulatoryjnych, zmiany w technologii medycznej i metodach leczenia (skrócenie okresu hospitalizacji po porodach i operacjach ginekologicznych) przyczyniły się do tego, że powierzchnia , sprzęt i aparatura medyczna oraz wykwalifikowany personel medyczny nie były odpowiednio wykorzystane – podkreśla dyrektor szpitala prof. Bogdan Chazan. - Całe oddziały były puste, bez pacjentek i personelu. Trzeba też powiedzieć, że sale chorych były bez węzłów sanitarnych, gabinety zabiegowe pilnie potrzebowały modernizacji i gruntownej przebudowy ze względu na nowe wymagania techniczne i sanitarne wynikające z Rozporządzenia Ministra Zdrowia – dodaje prof. Chazan.

2004 rok – czas na zmiany

Po zmianie kierownictwa Szpitala, zostaje przełamany zastój w rozwoju Szpitala. Zwiększa się ilość porodów – i tak w 2003 roku liczba porodów wynosiła1864, w 2005 roku 2393, w 2006 roku 2950 porodów. W 2007 roku już ponad 3000. Zwiększa się w szybkim tempie liczba porad ambulatoryjnych (w 2003 roku 11407, w 2005 roku dwukrotnie więcej - 22324). Uruchomiono także w niewykorzystanej dotąd części Szpitala Szkołę Rodzenia co pozwoliło przygotować do porodu znaczną liczbę rodziców. Modernizowane są kolejne oddziały Szpitala. W 2005 roku oddano do użytku nowy Blok Porodowy z pięcioma salami porodowymi i salą operacyjną do cięć cesarskich. W następnym roku przekazany został do eksploatacji Oddział Leczenia i Rekonwalescencji Noworodków z pięcioma stanowiskami do intensywnej terapii noworodków. Dzięki temu stało się możliwe podniesienie poziomu referencyjnego Szpitala (z pierwszego do drugiego) w systemie organizacji opieki okołoporodowej. Poddano modernizacji tę część Szpitala, w której znajdzie się Oddział Chirurgii Onkologicznej i część Oddziału Ginekologii.

Program Modernizacji Szpitala – Monospace

Przystępując do określenia wielkości i kształtu (program, organizacja i rozwiązania przestrzenne) przyszłego szpitala będziemy odwoływać się do najnowszych osiągnięć w tej dziedzinie rozpowszechniających się obecnie w Europie i starać się zastosować w naszym projekcie możliwie najwięcej elementów pochodzących z tych rozwiązań i stanowiących o ich walorach. Stąd, jako ogólnymi zasadami przyjętymi do projektowania modernizacji Szpitala posłużymy się tymi, które definiują model nowoczesnego- racjonalnego szpitala, jaki ostatnio pojawił się w Europie i uzyskał potoczną nazwę „Monospace”.

Najogólniej można go opisać następująco:

Całość powierzchni szpitala rozwiązuje się w zwartej, „kompaktowej” bryle, z patiami umożliwiającymi doświetlenie światłem dziennym centralnych części planu. Zaletą takiej koncentracji powierzchni jest radykalne skrócenie komunikacji ogólno szpitalnej, czyli dróg dojścia, zbliżenie poszczególnych oddziałów oraz atrakcyjna możliwość wspólnego wykorzystywania wielu elementów szpitala przez odpowiednio pogrupowane, sąsiadujące z sobą jednostki. Z punktu widzenia możliwości ograniczenia zapotrzebowywanych powierzchni, czyli przyszłego kosztu inwestycji i eksploatacji jest to rozwiązanie niezwykle skuteczne i jednocześnie bardzo racjonalne gdyż przy daleko idących oszczędnościach (rzędu 20-30 proc.) pozwala utrzymać, a nawet w sposób istotny poprawić standard pobytu pacjenta i pracy personelu. Dalej w takim modelu odpowiednio pogrupowane funkcje szpitala rozmieszcza się warstwami, przyjmując zasady: organizowania tzw. „platformy gorącej” w poziomie wejścia głównego do szpitala, w skład której wchodzą SOR z Izbą Przyjęć, Radiodiagnostyka, Blok Operacyjny, Blok Porodowy i Oddział Intensywnej Terapii, łączący w sobie – bliskie z punktu widzenia wyposażenia, kształtowania i specjalistycznego personelu – funkcje wybudzania pooperacyjnego, intensywnego nadzoru pooperacyjnego i klasycznej intensywnej terapii. W bezpośrednim sąsiedztwie „platformy” umieszcza się wszystkie funkcje konsultacyjne (przychodnie) i ambulatoryjne, ze względu na bliskość i łatwość korzystania z zaplecza diagnostycznego.

Kolejne warstwy modelu stanowią elementy części „hotelowej” - oddziały łóżkowe organizowane wg zasady wielokrotności modułów 25-30 łóżkowych (optymalnych z punktu widzenia doboru i wykorzystania personelu i pomieszczeń towarzyszących) układanych w sposób ciągły na zewnętrznym obwodzie warstwy - kondygnacji. Istotną cechą takiego rozwiązania powinno być zapewnienie (w miarę możliwości) płynnego przejścia z jednej jednostki 30 - łóżkowej do sąsiednich, otwierającego możliwości adaptacji wielkości poszczególnych oddziałów stosownie do bieżących – zmieniających się potrzeb (wyż lub niż demograficzny, epidemia grypy). Łatwy i dyskretny dostęp za pośrednictwem wydzielonej komunikacji, do wszystkich elementów bazy diagnostyczno – zabiegowej i w tym przypadku również rehabilitacji.

Ostatnim elementem pracy nad projektem jest dbałość o zhumanizowanie rozwiązań przestrzennych – sam pobyt w szpitalu jest wystarczająco stresujący, racjonalne rozwiązania szpitala polegają na dużej dyscyplinie dysponowania przestrzenią i stąd dla złagodzenia ogólnego wrażenia z pobytu w szpitalu należy dokładać maksimum starań w rozwiązywaniu niektórych elementów funkcjonalnych - szczególnie przestrzeni publicznych (hole, przestrzenie wypoczynkowe itd.) polegającym na uczynieniu z nich przestrzeni atrakcyjnych i przyjaznych – najlepiej nie przypominających zupełnie nastroju szpitala.

Rozwiązania przestrzenne

Wykorzystując do maksimum możliwości terenu oraz kształt i umieszczenie istniejącego budynku na działce zaproponowano rozbudowę od strony północnej. Polega ona na zamknięciu ramion litery H i wybudowaniu prostopadle do nowej kubatury łącznika na poziomie 2 najwyższych kondygnacji oraz na całkowitym wypełnieniu powstałej przestrzeni na poziomie wszystkich kondygnacji. W centralnym punkcie planu umieszczono główny węzeł komunikacji pionowej składający się z istniejącej klatki schodowej, 4 nowo projektowanych dźwigów szpitalnych i złożonych z nimi plecami 4 dźwigów osobowych rozwiązanych tak, aby mogły stanowić barierę pomiędzy ruchem pacjentów transportowanych na łóżkach i dostawczym a ruchem pacjentów chodzących, ambulatoryjnych i odwiedzających. Dzięki takiej dyspozycji rozbudowy całość tworzy pożądany i racjonalny zespół nowoczesnego monobloku z 4 patiami i centralnym węzłem komunikacji pionowej pozwalającym na odpowiednio kontrolowaną segregację funkcji, na zasadnicze ograniczenie bezwartościowej komunikacji ogólno szpitalnej (właściwie tylko podesty dźwigów i schodów) oraz najkrótszy i bezpośredni dostęp do wszystkich komponentów na każdej kondygnacji.

Przedmiotem szczególnej staranności powinno być przygotowanie projektów aranżacji wnętrz Centrum Zdrowia Kobiet. Odpowiednio zaprojektowane powinno pełnić funkcję eleganckiej i dobrze wyposażonej przestrzeni publicznej stanowiącej kartę wizytową szpitala i jednocześnie być magnesem przyciągającym pacjentki świadczącym o poziomie usług świadczonych w szpitalu.

Brak tagów