Szukasz sprzętu medycznego? Wypełnij darmowe zapytanie
Wypełnij darmowe zapytanie
MedicalOnline.pl wyszukuje najlepszych dostawców
i przesyła im Twoje zapytanie
Dostawcy przesyłają Ci oferty handlowe dotyczące zapytania
sprzęt medyczny
Wyślijzapytanie ofertowe

Elektroniczna karta pacjenta – wstęp do technologii, część 3

Dominik Meller/MedicalOnline | 2009-11-19
Elektroniczna karta pacjenta – wstęp do technologii, część 3

TABELA 1

Elektroniczna karta pacjenta – wstęp do technologii, część 3

Rysunek 1. Schemat wykorzystania karty pacjenta

Elektroniczna karta pacjenta – wstęp do technologii, część 3

Rysunek 2. Wykorzystanie karty w etapie przejściowym

W poprzednich artykułach dotyczących elektronicznej karty pacjenta została przedstawiona geneza systemu oraz podstawowe właściwości techniczne karty. W ostatnim artykule z cyklu zaprezentowane zostaną proponowane schematy wykorzystania karty w systemie RUM II. 

Schematy użycia karty w systemie RUM II
 
W Polsce już w 2007 roku powstała koncepcja systemu RUM II będącego komplementarnym elementem istniejącego systemu. Podobnie jak w wypadku niemieckiego systemu transakcje RUM II będą uwierzytelniane za pomocą zestawienia kart pacjenta (karta ubezpieczenia zdrowotnego - KUZ) i lekarza (karta medyczna - KM). W rządowym planie karty pacjenta będą zawierać poszerzony zestaw informacji przedstawiony w tabeli 1. 
 
Planowana zawartość karty w dużej części odpowiada istniejącym już systemom. Jest to spowodowane dążeniem do ujednolicenia europejskiej przestrzeni usług medycznych zwiększając tym samym mobilność jej obywateli.
 
Koncepcja RUM II opiera się na pojęciach transakcji medycznej i kontaktu medycznego. Dokument opisuje Kontakt Medyczny w następujący sposób: „jest to bezpośredni kontakt pacjenta z personelem medycznym” natomiast Transakcję jako „kontakt medyczny polegający wyłącznie na realizacji albo dwa powiązane ze sobą kontakty: zlecenie i realizacja”. Najłatwiej zrozumieć różnicę wyprowadzając pojęcia transakcje jednofazowej i transakcji dwufazowej. 
 
Schemat wykorzystania karty pacjenta w systemie RUM II został przedstawiony na rysunku 1. Dla uproszczenia oznaczeń przyjęto, że „A” oznacza transakcję jednofazową, natomiast „B” dwufazową. 
 
Rysunek 1. Schemat wykorzystania karty pacjenta
 
Prześledźmy najpierw przebieg transakcji jednofazowej. Pacjent dokonuje osobistej rejestracji (krok A1) okazując swoją KUZ. Po pozytywnej weryfikacji jego uprawnień jest kierowany bezpośrednio do gabinetu lekarskiego (krok A2). Następnie lekarz udziela porady pacjentowi, po czym korzystając z KUZ i KM, drukuje na drukarce w gabinecie kupon RUM i uzupełnia go danymi o przeprowadzonych czynnościach. Po zakończeniu procedury następuje automatyczne przekazanie danych do systemu informatycznego świadczeniodawcy (A3). Opcjonalnie kopia kuponu może zostać wydana pacjentowi.
 
Model transakcji dwufazowej do kroku A2 pokrywa się z jednofazową. Dla przykładu zakładamy, że lekarz będzie wystawiał receptę. W etapie B3 lekarz wystawia receptę na zunifikowanym kuponie RUM. W znanym z obecnych recept kodzie kreskowym system zawiera dane identyfikujące pacjenta oraz, gdy istnieje taka konieczność, lekarza. Następnie pacjent w aptece okazuje swoją KUZ oraz otrzymany kupon RUM (B4). System apteczny (lub innego świadczeniodawcy) porównuje dane zawarte na kuponie i na KUZ. Gdy nie stwierdzi nieprawidłowości zezwala na odczyt danych. Dane sprawozdawcze oraz potrzebne do rozliczenia  zostają automatyczne zapisane w systemie (B5) a pacjent otrzymuje przypisane leki. Kupon RUM pozostaje w aptece i jest przechowywany zgodnie z zasadami  sprawozdawczości medycznej. 
 
Ze względów praktycznych wprowadzenie opisanego schematu będzie poprzedzone etapem przejściowym. W tym wypadku kupony RUM będą uwierzytelniane w rejestracjach przychodni oraz praktyk lekarskich przy pomocy KUZ (rys 2). 
 
Rysunek 2. Wykorzystanie karty w etapie przejściowym
 
Podstawową różnicą pomiędzy etapem docelowym a etapem przejściowym będzie druk kuponów RUM w rejestracji (krok A1). Następnie po zakończeniu kontaktu medycznego lekarz ręcznie wypełnia spersonalizowane uprzednio kupony RUM i przekazuje je do rejestracji (A3). Informacje te następnie są wprowadzane do systemu przez rejestratorki medyczne i przesyłane do systemu świadczeniodawcy (A4). Jeśli nie wszystkie wydrukowane kupony RUM zostaną wykorzystane, lekarz niszczy pozostałe kupony.
 
Stan przejściowy dotyczy wyłącznie prowadzenia transakcji jednofazowych. W wypadku transakcji dwufazowej schemat wykorzystania karty pacjenta pozostaje bez zmian w stosunku  do wersji finalnej systemu. 
 
Podsumowanie
 
Zarówno systemy wdrożone za granicą jak i planowane rodzime rozwiązania dowodzą, że elektroniczne karty pacjenta doskonale sprawdzają się w zastosowaniach w służbie zdrowia. Technologia umożliwia wszystkie niezbędne funkcjonalności: jednoznaczną identyfikację posiadacza, cyfrowy podpis transakcji oraz bezpieczne przechowywanie podstawowych danych medycznych. Dzięki nim budowa systemu autoryzującego i agregującego transakcje medyczne staje się znacznie prostsza. Sprawdzona konstrukcja karty zapewnia niezawodność kluczową przy tego typu zastosowaniach. Pojawienie się elektronicznych kart pacjenta w codziennej praktyce lekarskiej staje się jedynie kwestią czasu, dlatego też tworząc nowe systemy informacyjne warto już teraz uwzględnić wykorzystanie tej technologii.
 

Poprzednia część cyklu: "Elektroniczna karta pacjenta - cz.2"

Poprzednia część cyklu: "Elektroniczna karta pacjenta - cz.1"