Szukasz sprzętu medycznego? Wypełnij darmowe zapytanie
Wypełnij darmowe zapytanie
MedicalOnline.pl wyszukuje najlepszych dostawców
i przesyła im Twoje zapytanie
Dostawcy przesyłają Ci oferty handlowe dotyczące zapytania
sprzęt medyczny
Wyślijzapytanie ofertowe

Elektroniczna karta pacjenta – wstęp do technologii, część 2

Dominik Meller/MedicalOnline | 2009-11-12
Elektroniczna karta pacjenta – wstęp do technologii, część 2

Za pomocą swojej karty lekarz, zestawiając ją z kartą pacjenta, autoryzuje wystawiane recepty oraz zlecone badania. Karta pacjenta natomiast przechowuje dane o wynikach badań, historię zażywanych leków, a także służy do podpisu elektronicz

W poprzednim artykule zostały przedstawione założenia dotyczące wprowadzenia elektronicznych kart pacjenta w polskim systemie opieki zdrowotnej. Niniejszy artykuł przedstawia pokrótce technologię wykonania karty i jej budowę.

Inteligentne karty pacjenta i lekarza

Pierwsze karty funkcjonalne powstały ponad 50 lat temu. Przybierały różne formy rozpoczynając od kart z paskiem magnetycznym poprzez karty zbliżeniowe, wykorzystujące technologie radiowe, kończąc na kartach inteligentnych. Cechą wspólną wszystkich kart funkcjonalnych jest przystosowanie do przechowywania informacji. W zależności od przeznaczenia mogą być to na przykład informacje o numerze konta bankowego, tożsamości posiadacza lub dane medyczne.

Świeżo wyprodukowane karty są programowalne w zależności od przeznaczenia. Podczas programowania w pamięci karty nie są umieszczane żadne dane osobowe użytkowników jedynie mikrooprogramowanie. Personalizacja karty dokonuje się dopiero w momencie wgrania danych. Dzięki tej procedurze eliminuje się ryzyko związane z ingerencją osób trzecich.

Wszystkie karty inteligentne w swojej konstrukcji zawierają układ scalony, który jest w stanie przetwarzać dane. Oznacza to, że karta jest w stanie „odpowiadać” na zadane komendy. Transfer danych pomiędzy kartą a systemem odbywa się zawsze za pomocą odpowiedniego czytnika kart, który także pełni funkcję zasilacza karty.

Za transfer odpowiada mikroprocesor. Kontroluje on poprawność odczytu i zapisu danych. Może on być reprogramowalny, dzięki czemu funkcjonalność jednej karty może być znacznie rozszerzona. Niezależnie od wykorzystywanego mikroprocesora w celu autoryzacji użytkownika wszystkie przeprowadzane operacje muszą być potwierdzone kodem PIN (ang. Personal Identification Number).

Poza mikroprocesorem każda karta zawiera pamięć ROM (ang. Read Only Memory), gdzie znajduje się system operacyjny karty, oraz RAM (ang. Random Access Memory), która dzieli się na trzy części. Są to:

  • obszar swobodnego odczytu - dostępny dla każdego użytkownika karty. Znajdują się tu dane, których odczyt nie wymaga uwierzytelnienia. Może to być nazwisko lub numer identyfikacyjny posiadacza, data ważności lub numer seryjny karty
  • obszar poufny, gdzie dostęp do danych uwarunkowany jest poprawną weryfikacją użytkownika za pomocą kodu PIN. Dane w tym obszarze nigdy nie ulegają zmianie podczas korzystania z karty
  • obszar roboczy, który przechowuje dane wykorzystywane podczas pracy z kartą inteligentną, na przykład listę wykonanych operacji. Jest on automatycznie wymazywany w momencie zakończenia pracy


Karty inteligentne są bardzo bezpiecznym nośnikiem danych. Bez odpowiednich uprawnień niezmiernie trudno jest manipulować zapisanymi danymi, a wykonanie duplikatu karty jest w większości przypadków niemożliwe. Jest to bardzo ważna cecha jeśli bierzemy po uwagę użycie kart w zastosowaniach medycznych. Odpowiedni wysoki poziom bezpieczeństwa oferowanego przez omawianą technologię potwierdza fakt, że została ona wykorzystana w niemieckiej platformie telematycznej.

System zastosowany w Niemczech wykorzystuje dwa rodzaje kart inteligentnych – kartę pacjenta i kartę lekarza. Karta pacjenta zwana także „kartą zdrowia” zawiera następujące dane:

  • Dane teleadresowe
  • Podstawowe dane medyczne
  • Inne dane medyczne – paszporty szczepień
  • Dane zabezpieczone
  • Elektroniczne recepty
  • Dane o zażywanych lekach
  • Raporty lekarskie


Dane dotyczące zdrowia pacjenta umieszczone są w obszarach wymagających autoryzacji. W celu uzyskania dostępu do zabezpieczonych danych niezbędna jest autoryzacja poprzez kartę lekarza.

Karty pacjenta jak i lekarza w formie jawnej (czyli zapisanej na  powierzchni karty) zawierają imię i nazwisko posiadacza, numer identyfikacyjny (odpowiednik polskiego numeru PESEL) oraz zdjęcie. Karta pacjenta dodatkowo posiada informacje o dacie urodzenia oraz dacie ważności karty. Lekarz natomiast opisany jest dodatkowo numerem licencji prawa wykonywania zawodu.

Za pomocą swojej karty lekarz, zestawiając ją z kartą pacjenta, autoryzuje wystawiane recepty oraz zlecone badania. Karta pacjenta natomiast przechowuje dane o wynikach badań, historię zażywanych leków, a także służy do podpisu elektronicznego.

Planowana funkcjonalność karty w polskim systemie ochrony zdrowia nieznacznie różni się od funkcjonalności systemu niemieckiego. W następnym artykule zostaną przedstawione proponowane schematy użycia elektronicznej karty pacjenta w systemie RUM II.

Kolejna część cyklu "Elektroniczna karta pacjenta - cz.3"

Poprzednia część cyklu "Elektroniczna karta pacjenta - cz.1"