Szukasz sprzętu medycznego? Wypełnij darmowe zapytanie
Wypełnij darmowe zapytanie
MedicalOnline.pl wyszukuje najlepszych dostawców
i przesyła im Twoje zapytanie
Dostawcy przesyłają Ci oferty handlowe dotyczące zapytania
sprzęt medyczny
Wyślijzapytanie ofertowe

Elektroniczna karta pacjenta – wstęp do technologii, część 1

Dominik Meller | 2009-10-29
Elektroniczna karta pacjenta – wstęp do technologii, część 1

Elektroniczna karta pacjenta już od kilku lat jest brana pod uwagę jako rozwiązanie mogące zastąpić książeczki RUM i usprawnić codzienną pracę służby zdrowia. Niniejszy artykuł jest pierwszym z cyklu mającego na celu przybliżenie technologii oraz zjawisk wiążących się z digitalizacją danych pacjentów.

Wstęp historyczny

Od połowy lat dziewięćdziesiątych w Polsce działa Rejestr Usług Medycznych. Genezą jego powstania była potrzeba stworzenia systemu monitorowania świadczeń medycznych. Jego główne założenia skupiały się wokół kontroli finansów przeznaczanych na opiekę medyczną oraz analizy statystycznej ilości i rodzaju świadczonych usług medycznych przez placówki finansowane z budżetu państwa. Przed RUM postawiono zarówno cele taktyczne – długoterminowe jak i operacyjne – funkcjonalne. W ujęciu długofalowym system miał przyczynić się do zwiększenia świadomości kosztów leczenia oraz wytworzyć więzi swoim charakterem odpowiadające zachowaniom rynkowym usługodawca – usługobiorca. Obserwując współczesny rynek zdrowia można bez wahania powiedzieć, że cele te zostały zrealizowane. System umożliwił wprowadzenie systemu rozliczeń pomiędzy płatnikami a ośrodkami świadczącymi usługi medyczne. Co za tym idzie stało się możliwe rozliczanie kosztów usług medycznych.

Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 17.06.1996 r. podstawowym elementem systemu jest Książeczka RUM. Po wykonanej usłudze medycznej dane o usłudze zapisane na jednej z kartek książeczki przekazywane są do Rejonowego RUM. Tam dane manualnie wprowadzane są do systemu i przekazywane do dysponenta środków finansowych. Ta metoda jest wąskim gardłem całego systemu. Podstawowym problemem jest jej wydajność. Ilość wprowadzonych informacji jest ograniczona zarówno czasem pracy osób odpowiedzialnych oraz jednostkowym czasem poświęconym na prowadzenie pojedynczego wpisu do bazy danych.

Nie mniej ważny jest nośnik informacji medycznej. Dokumenty w formie papierowej nie tylko mogą być źródłem nieautoryzowanego dostępu do informacji o stanie zdrowia, ale też istnieje realne ryzyko fałszerstwa lub po prostu zagubienia.

Przedstawione problemy oraz znaczny skok technologiczny, który miał miejsce od lat 90-tych, wymusiły poszukiwania nowoczesnej formy gromadzenia danych medycznych oraz stworzenia systemu odpowiadającego współczesnym wymaganiom bezpieczeństwa stawianym danym szczególnie wrażliwym.

Założenia nowego systemu

W marcu 2009 roku Ministerstwo Zdrowia opublikowało „Strategię E-Zdrowie Polska na lata 2009-2015” [Link: http://csioz.gov.pl/]. Jednym z głównych celów jest „unowocześnienie systemu informacji medycznej w celu analizy zapotrzebowania na realizowane świadczenia zdrowotne”. Dzięki rozpoczętej informatyzacji możliwe staje się zastosowanie nowoczesnych technologii niedostępnych w czasie reformy służby zdrowia. Strategia ta uwzględnia wykorzystanie pełnego spektrum mediów cyfrowych do wprowadzania, przechowywania oraz zarządzania danymi medycznymi. Poprzez digitalizację danych w ośrodkach medycznych przyśpieszone zostaną procedury niezwiązane bezpośrednio z świadczeniem usług zdrowotnych. Natomiast automatycznie uaktualniane centralne bazy danych umożliwią przyśpieszenie rozliczania kosztów wykonanych usług medycznych. Dodatkowo pozwolą one państwu  na bieżący monitoring kondycji zdrowotnej obywateli. Informacje te posłużą do planowania profilaktyki oraz skierowania akcji edukacyjnych do najbardziej zagrożonych środowisk.

Kolejnym priorytetem cyfryzacji jest poprawa efektywności systemu ochrony zdrowia. Poprzez stworzenie ogólnopolskiego systemu informacji medycznej stanie się możliwa analiza obiektywnych i porównywalnych w skali kraju informacji o świadczonych usługach medycznych. Dzięki tym informacjom bez trudu będzie można określić dostępność oraz czas oczekiwania na poszczególne świadczenia medyczne na wybranym terenie. Naturalnym skutkiem zdobytej w ten sposób wiedzy będzie poprawa zarządzania kolejkami oczekujących na usługi medyczne.

Rządowa strategia uwzględnia także wdrożenie systemu Elektronicznego Zapisu Medycznego (EHR – Electronic Health Record). W porównaniu do tradycyjnych zapisów zwiększy on bezpieczeństwo dokumentacji medycznej. Wprowadzenie EHR pozwoli także na większą mobilność danych. Dotychczas lekarze musieli polegać jedynie na dokumentacji prowadzonej w jednej placówce. Nie istniała możliwość natychmiastowego przeglądu wszystkich procedur, którym został poddany pacjent, historii chorób, zażywanych leków. EHR powinien zmienić tę sytuację pozwalając na pełną mobilność pacjentów nie tylko na terenie kraju, ale (po wprowadzeniu systemu obejmującego całą Wspólnotę) na terenie Unii Europejskiej. Jednym z możliwych realizacji EHR jest system inteligentnych kart pacjenta i lekarza, który zostanie opisany w kolejnej odsłonie tego cyklu.

Kolejna część cyklu "Elektroniczna karta pacjenta - cz. 2"

Kolejna część cyklu "Elektroniczna karta pacjenta - cz. 3"